Wat van en over de kids...

auteur: Mirjam de Vries

(Door Albertine, Kim en Ido)

Genieten
Met de kinderen van Embrace gaan we regelmatig zwemmen. De kinderen voelen zich heel vrij in het water en genieten voor 200 procent. Er wordt onder andere fanatiek gevist door de jongens. De meisjes staan er juichend om heen als er weer een piep klein visje wordt gevangen. Teamwork en topsport in het klein. Als de kids genieten, genieten wij ook.

De kinderen hebben ook in de buurt gesproken over het uitje. En het is grappig om te merken hoe dit in de buurt wordt opgevat. De eerste keer dat we met de kinderen uit een nieuw gezin gingen zwemmen, stonden er ook 5 buurtkinderen klaar om in de bus mee te gaan. Dat is niet helemaal de bedoeling. “Tante doe niet moeilijk, onze mama’s vinden het goed dat we mee gaan.” “Tja..dat is heel fijn, maar misschien moeten we eens een buurtuitje verzinnen, dan kunnen jullie allemaal mee.” Dat is niet zo’n gek idee, dus wie weet.


Ezels
Met de kinderen van Embrace zijn we even in de bus aan het wachten voor de winkel. Aan de overkant lopen 3 ezels los. “Tante kijk! Ezels”. Wat kinderen beginnen spontaan naar de ezels te roepen: “bin, bin” (kom, kom) waarop tante ietwat boos reageert: “niet doen jongens, straks steken ze de drukke weg over, heel gevaarlijk.” De jongste kinderen reageren: “dan kunnen ze toch uitkijken met het oversteken voor de auto’s.” “Nee”, zegt een wat ouder kind “dan doen ze niet want ze heten toch niet voor niets ezels!!”.

Vandaag geen blauw maar groen
Wanneer ik een paar middagen met een aantal kinderen intensief werk, en van de thuissituatie een redelijk beeld begin te krijgen dan vraag ik me regelmatig af: wat gaat er nou om in de hoofden van die kinderen? Thuis waar de hele vloer is bedekt met vieze was, beschimmeld brood en op sommige plekken de maden vrij spel hebben in bedorven eten. Waar kinderen in doorgezakte kapotte stoelen op en neer springen en elkaar slaan en toeschreeuwen als ze iets van elkaar willen. Mama is afwezig dus elkaar opvoeden is overlevingsregel nummer 1.
En dan een paar middagen bij Embrace. Het is er gezellig, geordend en opgeruimd. Ze kunnen kiezen uit diverse spelletjes, ze krijgen complimentjes en worden uitbundig geprezen. Maar ook duidelijk en liefdevol worden gecorrigeerd als dat nodig is.

Het verschil zit hem ook in de kleine dingen heb ik ontdekt. Neem nu het toiletbezoek.
Dat is voor 2 zusjes een feest. Want in de toiletruimte staat een flesje met een pompje waar je, je handen mee kunt wassen. En toen op een dag zat er in het pompje op de toilet geen blauwe maar berde (groene) handzeep. De 2 zusjes keken elkaar aan alsof het wereldnieuws was. “Waki, e ta berde” (kijk het is groen). En het ruikt heerlijk....glimmende oogjes. Vandaag hebben we onze bruine handjes met groene heerlijk ruikende zeep gewassen!! Glimmende oogjes. Alsof de koningin zelf een chocoladetaart van 3 meter kwam brengen. Het ontroert me, en voor altijd associeer ik groene handzeep met glimmende bruine oogjes en vraag ik me opnieuw af wat er omgaat in die hoofdjes bij zo’n verschil in omgeving.


Wat mooie uitspraken, Waar we ook zijn en wat we ook doen:

Je zult misschien nooit weten wat de gevolgen zijn van je handelen.
Maar als je niets doet gebeurt er zeker niets. (Ghandi)

We kunnen allemaal geluk schenken..een luisterend oor bieden…oog hebben voor problemen…een hand reiken. (P.Brown)

POSTED: 11.02. 2008, 21:38 (2)