Leguanen: in de soep of op de foto?

auteur: Mirjam de Vries

Vakantieplanverslag Gerrit de Ronde

Het is elf uur ’s avonds en ik stap de slaapkamer binnen, doe het licht aan en sta oog in oog met een babyhagedis. Bij deze eerste ontmoeting bleef het niet, elke avond begroetten we elkaar voordat we gingen slapen. Het was de huishagedis die in dezelfde slaapkamer logeerde als ik.
De Curaçaoënaar kijkt anders tegen dieren aan dan wij Nederlanders. Zo namen wij de leguaan op de foto en bestudeerde we het dier op zijn kleuren, bewegingen en geluid?!? Terwijl de plaatselijke bevolking het beest al in de soep zag drijven.

Het vakantieplan was in één woord geweldig. De mogelijkheid die je hebt om het de kinderen naar de zin te maken, aandacht te geven en iets bij te brengen, geeft een diepe vorm van tevredenheid. Door de kinderen persoonlijke aandacht te geven, die ze misschien thuis niet krijgen, zie je ze genieten.

Elke dag haalden we de kinderen op met het busje met coureur Ad aan het stuur en Ruwently (de boef uit de groep) als actief bijrijder naast de versnellingspook. ’s Middags liep de temperatuur naar het kookpunt. Kia had in die tijd nog geen airco als optie, dus stonden alle ramen open en gaven we wat ijsblokjes uit de juk aan de kinderen. Dit was een heerlijke verkoeling, zowel voor de kinderen als voor onszelf.

’s Middags als de dag er weer op zat, gingen we vaak even naar het strand. Heerlijk was het om lekker te zwemmen en te genieten van de ondergaande zon. Ook namen we af en toe wat kids van ‘Promise’ mee waarmee ik mijn lol op kon om met ze aan de waterkant te stoeien.
Voetballen konden ze de hele dag wel, vooral Fiorfano en Jairo waren onvermoeibaar. Verbaasd keek ik altijd hoe ze met blote voeten door het puin de bal achtenna gingen.

De laatste avond hebben we een spel gedaan met elkaar en in teams van 2 gewerkt. Uiteindelijk kwamen Ad en ik op de laatste plaats terecht. Middels deze weg wil ik toch vermelden dat er die avond door enkele andere spelers vals werd gespeeld en ik dit graag gerectificeerd wil zien, namelijk. winnaar cum laude: Ad en Gerrit. (note van de mts crew: ‘dat zou je wel willen Gerrit, jullie bakten er gewoon helemaal niks van en hebben heel eerlijk verloren!!!’)

Kortom, dit vrijwilligersproject is voor herhaling vatbaar. We mochten zien hoe wij als vrijwilliger wat mochten en konden betekenen voor kinderen die in een hele andere omgeving worden opgevoed dan wijzelf. Ook moeten we blijven bidden en de kinderen opdragen aan God voor een betere toekomst en vragen of het werk van Promise en Embrace gezegend mag worden.

POSTED: 20.09. 2007, 10:53 (1)