Twee gedichten over zorg en liefde

auteur: Mirjam de Vries

Daar ben je

Een thuis, een hand een kans

We hebben gelachen

We hebben gehuild

en we hebben gespeeld

Er was hoop

En toch gooi je, je glazen in

Met donderend geraas

Ik houd de handen voor mijn oren

krijg splinters in mijn oog

Mijn blik vertroebelt

Ik zie je niet!

Waar ben je?

En dan opeens kan ik weer zien

Een zee van splinters op de grond

Ik knipper met mijn ogen

Ik zoek en vind je daar

Kapot, gewond een bloedend hart

Een schreeuw vol angst en pijn

Ik til je overeind

En streel je zwarte haren

Ik stelp het bloeden van je hart

verzorg je vuile wonden

Je kijkt me aan

Ik zie je

Daar ben je

Er is hoop

Mirjam, mei 2008 

Mama komt zo

Mama komt zo hoor!

Echt waar.

-Komt mama zo?

Ja, ik zeg het toch

-Waar blijft ze nou?

Ze komt zo

-Straks?

Ja straks, geloof me maar.

-Hoe lang duurt het nog?

Eventjes

-Tot aan morgen?

Misschien.

-Oh, dat is lang

Nee hoor!

Morgen is niet lang.

-Wanneer is morgen?

Nou straks.

-Oh, straks duurt niet lang?

Nee, echt waar, mama komt zo.

‘Zo’ duurt niet lang

En ‘straks’ is morgen

Mama, we wachten op jou

Mirjam, juni 2008 

POSTED: 17.11. 2008, 15:31 (4)