Kinderen: geen

auteur: Mirjam de Vries

Ik heb er tenminste 6 geschreven, in het hospitaal. Althans in mijn hoofd. Tijd zat en genoeg akkefietjes, diepe emotionele belevenissen, ergernissen, humorvolle conversaties tussen de zusters, die mij inspiratie opleverende voor een column.

Bijvoorbeeld de ‘Havermoutpap chantage’. Na twee dagen niet eten en drinken mocht ik van de dokter vloeibaar voedsel nuttigen. Elk in het wit gestoken medemens die zich in de buurt van mijn bed bevond vroeg ik naar mijn havermoutpapje (die ik doorgaans niet door mijn keel kan krijgen). Inmiddels na zessen in de avond, kreeg ik het langverwachte slijmerige prutje. In het kielzog van de ‘eten-en-drinken-rond-breng-mevrouw’ kwam de zuster, die het meteen weer van mij afnam met de mededeling dat het niet goed was gerapporteerd door de dokter.  “Helaas mevrouw u krijgt het niet, het zekere voor het onzekere.” Toen werd ik boos, heel boos…Ik zei: “U laat die pap staan en u krijgt van mij 5 minuten om die arts te bellen en als u dan niet terug bent dan eet ik het op.” Wow, wat kattig. Das dus niks voor een column, ik schaam me ook achteraf een beetje maar je doet wat als je honger hebt, of zo u wilt hevige trek.

En dan mijn buurvrouwen. Toonbeelden van Godsvertrouwen. De een zat den ganschen dag het blad van de Jehova’s Getuigen ‘de Wachttoren’ te lezen en gedeelten te reclameren. De versleten Bijbel ging open en dicht. Mijn andere buurvrouw wist te vertellen dat vanwege God alles goed komt. Hmmm. Mijn hart zat stevig omwikkeld met prikkeldraad, zelf gedaan hoor. Veel kon er niet inkomen, maar een voordeel was dat er ook niet veel uit kon komen. En er zat best wat goeds in, waar ik op kon teren. Maar goed, ‘alles komt goed vanwege God’… Wat is goed, he? Er sterven kinderen aan kanker, er gebeuren nare ongelukken. Lijkt me toch niet zo goed. Nou ja, dat wordt een lange, emotionele, dogmatische verhandeling over het lijden waar ik zelf ook niet uit kom.

Dan had ik nog mijn ‘aan het eind van de tunnel is licht ervaring’. Mijn bloeddruk was enorm gezakt en ik keek omhoog en daar was hij: de tunnel…Ik hield mijn adem in, en liet de ervaring diep op mij inwerken. Na enkele minuten (kunnen ook seconden zijn geweest) knipperde ik met mijn ogen en ontwaarde een lamp, verzonken in het plafond. ’t Was wel een tunneltje, een heel kleintje en er was ook licht…. Maar ik denk dat die bijzondere ervaring niet zoveel met een plafondlamp te maken heeft. Een illusie armer, of rijker het is maar hoe je het bekijkt.

Ik besluit dat het criterium voor deze column, kinderen moet zijn. Niet onlogisch lijkt me. Het onderwerp daarvoor werd mij in de schoot geworpen 5 minuten nadat ik mij op de gestevende lakens van het hospitaalbed had neergevleid, en wel tijdens het opnamegesprek.

U kent het wel (of niet): naam, nationaliteit, getrouwd: ja/nee, bent u allergisch voor jodium,  dat soort vragen. Heel belangrijk natuurlijk. Toen kwam de vraag: ‘heeft u kinderen?’ ‘Ja, 7’. De zuster kijkt me met ietwat troebele ogen over haar brilletje verbaasd aan. Omdat ik weet dat ik er met mijn 34 uitzie als 24 begrijp ik die vragende blik. Ik haast me dan ook om uit te leggen hoe het zit, niet zonder trots. “We hebben 5 pleegkinderen en 2 adoptiefkinderen”. Weer die verbaasde blik. Ze buigt zich over haar formuliertje en noteert: kinderen: geen. Ik val nog net niet van de rand van het hospitaalbed, wat wellicht een langer verblijf in het gerieflijke oord had bevorderd. - Kinderen: geen? -
“Waarom vult u nu ‘geen’ in?”
“Nou mevrouw, het gaat hier om echte kinderen.”
“Echte kinderen?” Ik val stil en verzink verontwaardigd in een boosachtige, beeldende, fantasievolle, cynische gedachtewereld… Nee, inderdaad het zijn geen echte kinderen. Ze hebben onder andere allemaal een ingebouwd gehoorzaamheidssysteem, met afstandbediening. De pleegkinderen hebben een extra functie daarop: de bezoekregeling. Dat hebben de iets minder niet echte kinderen (nog) niet. Trouwens daarom zijn we begonnen aan pleegzorg. Handig hoor, de ‘stout zijn’ functie kun je zo uitzetten en ff weer aan voor een gezonde ontw....
“Gebruikt u medicijnen?”
"Huh?"
“Gebruikt u medicijnen?”
Ik ontwaak uit mijn lethargie, wapper de rook die uit mijn oren is gekomen weg en antwoord bevestigend op haar vraag. Ik kiep het hele zwikje medicijnen voor me op bed. Zorgvuldig wordt alles genoteerd.
Ik probeer het nog een keer: “mevrouw over mijn kinderen…, ik ben bereid het te reduceren tot twee. Die zijn toch iets minder niet echt, want we mogen ze houden.” Verwarring, irritatie. “Lieve mevrouw de zuster, wilt u alstublieft opschrijven: kinderen: 7?” Ze knikt, en ik zie haar met enige tegenzin een zin of drie wijden aan de vraag. Ik weet niet wat ze heeft opgeschreven. Maar ergens zag ik 7 staan.

Wat stilletjes lopen we de rest van de lijst door:  voor welke operatie komt u hier, welke verwachtingen heeft u (niet zoveel), heeft u piercings… Even kom ik in de verleiding om te zeggen: ja, 4 stuks. Mijn oorlelletjes zijn doorboord, daar vragen ze tenslotte om of ik delen van mijn lichaam heb doorboord. Maar ja, dat zijn geen echte doorboringen.  
“Nee, zuster ik heb geen piercings.”

Een dag na thuiskomst uit het hospitaal slof ik naar ons buffetkastje en trek de linkerla open. Volgens mij is het de groene, ’t kan ook de blauwe zijn. Kindvriendelijk kleuren. Nee, ’t is inderdaad de groene, die voor de pleegkinderen. De batterijen zijn net vervangen dus hij werkt prima. Ik typ wat data en bijzonderheden in en dan wat namen. Ik druk op de brede gele knop linksonder, de extra functie ‘bezoekregeling’ en dan: pfffftrrrgggroeeettsssjjoeffff…. daar gaan ze…..Paco, Lisandro, Ismaely en Fiorfano:..... Home for Christmas!

Ik wens u echt een heel gelukkig Nieuwjaar of een echt gelukkig Nieuwjaar of een gelukkig echt Nieuwjaar….. nou ja, u begrijpt me wel.

POSTED: 30.12. 2007, 20:01 (2)