Drie borden met macaroni...

auteur: Mirjam de Vries

Heleen Hakvoort over het vakantieplan 

Het is zaterdagavond, na veel zoeken komen we dan eindelijk op de plaats van bestemming aan. Er staat een klein huisje en een stuk groter huis en Albertine verwelkomt ons hartelijk. Dit is dus waar we de komende twee weken zullen verblijven. Het is allemaal heel spannend want je hebt je opgegeven voor een vrijwilligersproject, maar wat voor kinderen zullen het zijn en hoe zijn de andere vrijwilligers?
Gelukkig worden we al snel voorgesteld aan de rest van de vrijwilligers: Ad, Lineke, Harmen en niet te vergeten Ane-Marten, Mirjam en Albertine. Als iedereen een beetje verteld wat de achtergrond is van zichzelf en de projecten die er draaien (Promise en Embrace) heb ik ontzag voor wat Mirjam allemaal doet. Omdat Ane Marten veel andere taken heeft, heeft ze in haar eentje de zorg over 8 kids die geen makke lammeren zijn, maar stuk voor stuk veel aandacht vragen. Ik snap dan ook niet dat ze zich “maar moeder” noemt. Ze is degene die er voor zorgt dat die kids de liefde krijgen die ze bij hun biologische ouders niet kregen.
Ook Albertine is heel hartelijk en ik kijk er naar uit om de aankomende twee weken bij haar te logeren. Ik voel me dan ook al snel bij haar op me gemak en geniet van de gesprekken die we met elkaar hebben. Petje af voor haar. Ik zou het niet nadoen, in m’n eentje zonder familie of vrienden als een roeping de kinderen uit de buurt een stukje huiselijkheid geven elke middag als ze uit school komen. Thuis staat er geen glas limonade en een luisterend oor klaar, maar in de “huiskamer” van Albertine wel. Ik ben dan ook heel benieuwd om de kinderen te ontmoeten die met het vakantieplan mee gaan doen.

Elke morgen halen we ze één voor één op. In het begin is de één heel stoer en de ander heel schuchter, we moeten allemaal nog aan elkaar wennen. Al vrij snel leer ik m’n eerste Papiamentse woorden en kom er achter dat als het de kids niet aanstaat, dat ze dan net doen alsof ze geen Nederlands kunnen, terwijl ze met leuke mededelingen precies weten waar het over gaat.
Op Curaçao heeft één woord soms wel vijf verschillende betekenissen, het ligt er net aan waar de klemtoon ligt. Zo kan ‘pica’ zielig, zonde, prikkel, stekel en pittig betekenen en misschien nog wel meer.

Iedere vrijwilliger had zo z’n eigen kinderen waar die meer mee had en je zag dat die kids dat heel goed doorhadden en ook naar die tio (oom) of tante (spreekt voor zichzelf) toetrokken. Zo was er een jongetje van 3 die persé bij Albertine wilde zijn en als dat niet zo was begon hij het op een krijsen te zetten, waar een alarmgeluid bij in het niet valt.

Als je zo in de week met die kids bezig bent, begin je zelf steeds meer te beseffen hoe goed we het thuis hebben. Veel kinderen worden niet meer door hun eigen ouders opgevoed, maar door oma. De vader heeft meestal alweer bij 3 andere vrouwen kinderen en moeder is ook niet in the picture. Verder moet alles aan de buitenkant koek en ei zijn. De kinderen zien er tiptop uit, maar er staat geen fornuis in huis of je trekt de koelkast open en die is op een pakje paracetamol na, helemaal leeg. Dan is het niet verwonderlijk dat een meisje van 8 wel drie grote borden met macaroni leegeet, misschien heeft ze ‘s morgens niet eens ontbijt gehad?!
Ook van de vruchtjesboom in het Scholomopark werd veel gegeten, waar je ook keek, overal zag je kids met vruchtjes in hun mond zitten. Later zijn ze misselijk en voelen ze zich niet zo lekker, hoe zou dat toch komen?

Er valt zoveel te vertellen, ik heb zo’n heerlijke tijd gehad. Als je na twee weken opeens een glimlach op het gezicht van een kind ziet, dan weet je toch waar je het voor doet?! Je hebt kinderen die niet weten wat het is om kind te zijn, weer even vrij, zonder zorgen, kunnen laten genieten en dan is het vakantieproject geslaagd.

POSTED: 20.09. 2007, 11:00 (0)