De dood

auteur: Mirjam de Vries

Raar onderwerp voor een eerste column, de dood. Het is gelukkig niet zo ernstig als het lijkt….

Waar schrijf je over in een column? Een hot item of een actualiteit waarover je iets wilt delen. De dood is zo’n hot item in ons gezin en soms ook actualiteit. Het is vaak onderwerp van gesprek. En dat niet alleen, ze zijn allemaal al wel een paar keer dood gegaan, de vier jongens. Shuredel spant de kroon. ‘Shuredel, ga eens rechtop zitten, heb je zo’n slaap? Nee mama, ik ben dood.’ Na een wonderbaarlijke opstanding op dringend verzoek van mama, eet hij zijn sneetje pindakaas verder op.

Inspiratiebronnen voor de dood zijn naast de Power Rangers (nee, dát zien ze niet bij ons, we hebben geen kabel en onze DVD verzameling is beslist verantwoord dat moet u van mij aannemen) de dood van opa buurman vorig jaar, of een babybeestje dat Jonathan een paar uur liefdevol had verzorgd en vervolgens bruut wordt vermoord door een van zijn broeders. Of een lief klein vogeltje dat wordt verzwolgen door onze hond Omega. Maar ook de Bijbel. Daar gaan natuurlijk ook mensen en beesten dood. Simson is bijvoorbeeld een echte held als hij de leeuw in twee stukken scheurt. En de geschiedenis van Jezus, die gemene mensen die Hem slaan en aan het kruis ophangen. Maar gelukkig leeft Jezus weer! Dat begrijpen ze goed, dood gaan en weer levend worden. Dat kan gewoon. Soms.

De Bijbel is sowieso een grote inspiratiebron voor de kinderen, vooral voor Jonathan. Hij is erg veel bezig met Jezus en God en de hemel. En dat is een goede zaak dunkt me. ‘Mam, wanneer gaan we naar Jezus?’ Vraagt hij regelmatig. Ik hoop nog niet zo gauw. Dat klinkt heel naar natuurlijk, maar ik bedoel: dood gaan en naar de hemel. Want dat bedoelt Jonathan natuurlijk. Jezus aanraken en een knuffel geven omdat hij zo lief is. Dát wil ik nu ook wel, maar ik wil niet dood! Dus ga ik theologisch, onlogisch uitleggen dat Jezus heel dichtbij is, in onze harten leeft, ons aanraakt als we met Hem praten. Voor even neemt hij genoegen met dit evangelie. Maar toch….’misschien met een helikopter of zo’… het houdt hem bezig.

Laatst had hij een tekening gemaakt, voor God: ‘Mama ik heb een tekening voor God gemaakt.’ Eerst verbaasd maar toen overstromend van trots over zo’n geestelijk toegewijd kind: ‘dat is mooi jongen’. ‘Mam, mag ik het op je bed op jullie kamer leggen?’ ‘Dat is goed Jonathan, dan zal ik hem straks ophangen.’ ‘Ja, en als we dan samen naar de hemel gaan (vinger omhoog wijzend) dan nemen we hem mee, goed?’ … ‘Dat lijkt me geweldig Jonathan! Wat zal God blij zijn met die tekening!’

Elke dag zie ik die tekening. Die tekening voor God. Elke dag denk ik aan de hemel. Elke dag denk ik aan God.

Ik begrijp u Heer, als u zegt dat we moeten worden als een kind.

Ik ga tekenen.

POSTED: 15.09. 2007, 12:22 (0)