Bisonkit en het ziekenhuis

auteur: Mirjam de Vries

Mama? Ja? ik hou van je! Oh… enigszins verbaasd bedank ik de boodschapper van deze woorden. Jonathan. Ik zat wat te kniezen achter de computer waar ik wat e-mailtjes aan het bijwerken was. Ik voelde me erg zielig en opeens ging van buitenaf het gordijn tegen de zon opzij, en werd ik getrakteerd op deze liefdesverklaring.
Maar goed, eerlijk gezegd mag ik me best zielig voelen vind ik zelf. Op het moment dat ik dit schrijf moet ik namelijk over drie nachtjes slapen (7 dec.) naar het hospitaal. Vaak tellen we bij de kids af bij leuke gelegenheden als een verjaardag of heel actueel, Sinterklaas. Dit is alles behalve leuk, maar voor mezelf en de kinderen is het een handige manier om bij te houden hoelang het nog duurt voordat mama naar het ziekenhuis gaat, voor een dag of 5.

Al enkele maanden heb ik hevige pijnklachten, een ‘oud’ probleem heeft de kop weer opgestoken. Een doorgebroken appendix op mijn 8ste is de oorzaak ervan. Mijn buik zit vol met verklevingen, of met een moeilijk woord ook wel adhaesies genoemd (niet te verwarren met endometreose voor de insiders, wat ik helaas ook heb). Deze verklevingen (’t lijkt op Bisonkit) hebben, naast chronische pijnklachten, al diverse keren voor problemen gezorgd als goedaardige gezwellen (cysten) en vastgeplakte darmen waarvoor operatief ingrijpen nodig was.
Ik ga geen uitgebreid  medisch verhaal houden in deze column, maar het is voor velen niet onopgemerkt gebleven dat er niet veel vernieuwd is op de site, althans op de weblog. En ik biecht hierbij op dat ík vooral de teksten schrijf of aanlever voor de site en de blog. Niet omdat ik het zo goed kan (..) maar omdat ik het gewoon zelf wil doen….controletik… een beetje. Het is ook een hobby van me, lekker rommelen achter de pc. En jammer genoeg heb ik te weinig kracht om deze hobby bij te houden de laatste maanden.
Vandaar dus toch even een toelichting op het uitblijven van nieuwtjes etc. op de site.

Pijn heb ik al vanaf mijn 8ste jaar maar het is tijden ook minder geweest. Het is alleen nu al maanden zo hevig, dat ik een maximum aan zeer zware medicatie gebruik en dat er ingegrepen moet worden. Ook omdat ik slecht kan eten en drinken. Ik ben kilo’s afgevallen waar ik de grap wel van inzag, omdat ik volgens mij nu weer in mijn trouwjurk pas…. Niet dat ik dat kan checken want die ligt bij ma op zolder. Er moet in ieder geval een operatie volgen waar, zoals het nu lijkt, onder andere stukken verkleefde darm verwijderd gaan worden en verklevingen van organen gesneden moeten worden. Er is helaas geen garantie dat de pijn over zal zijn na de ingreep.

“Mama ben je bang?” Vraagt Paco (jongen van 14 die we al goed kenden en die sinds enkele weken bij ons woont, één van die nieuwtjes) als hij me ziet huilen. “Ja”, zeg ik, “ik ben wel bang ja, voor die operatie en zo”. “Mama moet niet bang zijn maar vertrouwen dat je erin gaat (het ziekenhuis), en er ook weer uitkomt: beter..”. Zo is het Paco, maar dat vertrouwen hebben is niet altijd even eenvoudig. En ja, dan voel ik me wel eens depri, bang en zielig. Die kwetsbaarheid van hun moeder mogen ze ook zien dat vind ik niet erg. Zo is het leven. Ik ben niet boos op God. Ik vraag me ook niet af: waarom ik? Waarom ik niet, en die ander wel? ’t is alleen wel een beetje lastig als je mama bent van 7 kinderen en een werk als de onze leidt. En dan voel ik me ernstig te kort schieten en baal ik er vooral van dat ik niet voor 100% mama kan zijn nu. Althans niet in het praktische, want ik ben er voor ze, altijd.

Maar hartverwarmend is de hulp die wordt gegeven door lieve mensen als Annemarie, Marijke, Albertine, Ido… ik noem ze hier om ze vreselijk te bedanken. En mijn lieve broer Jos die vond dat zijn zus een hart onder de riem nodig had en in het vliegtuig stapte om hier een week gezelligheid te brengen. Veel te kort natuurlijk maar hij miste zijn twee kleine banjers en zijn lieve vrouw zo erg dat een week net was uit te houden (..). Lieve Jos: bedankt! En mijn moeder die haar laatste centen bij elkaar heeft geschraapt om te komen helpen na de operatie. Familie en vrienden die bellen en e-mails sturen…. Heel erg bedankt allemaal…. Love you all!

Zoals gezegd heb ik een controletik en daarom weet ik zeker dat het straks allemaal mis gaat als ik er niet ben. Jonathan gaat in een broek van Lisandro naar school. Dishon loopt in een jurk van Ely, en die was….ik durf te wedden dat ik straks allemaal roze handdoeken heb of erger nog een delicaat kledingstukje wordt in de droger gemikt en komt er drie keer zo klein uit. Er gaat in plaats van honing, Bisonkit op brood of weet ik wat er al niet fout kan gaan…

Alle gekheid op een stokje: ik zie er tegenop! Heel erg. Maar ’t moet gebeuren. No escape…
Ik heb al mensen bedankt en ik sluit ook met bedankjes af…onze kids die mama bemoedigen op hun manier, en er zijn zoveel mensen die voor mij bidden, mij moed inspreken… gewoon lief zijn. Beschamend was dat voor mij. Ik kwam er achter dat er heel veel lieve mensen zijn…Niet omdat ze mij, ons helpen, maar gewoon omdat ze een goed hart hebben. En dat hebben we weer aan één Iemand te danken, onze Lieve Vader in de Hemel.

Omringt door goede harten, een kind van een goede Vader dus ik ben in goede handen; dat is een feit.

Ik hoop tot gauw, met goed nieuws.

POSTED: 04.12. 2007, 01:34 (3)