10 tegen 1

auteur: Mirjam de Vries

Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat Dishon in ons gezin werd opgenomen samen met zijn zusje van (toen) 1 jaar en haar broertje van 4. Heel bijzonder, 3 stuks in een keer. Maar zeker ook omdat het ging om een baby van net een maand oud. Een klein wriemelend bundeltje door de moeder overgedragen aan ons. Ik vond het nogal wat….over het emotionele gedeelte dacht ik nog niet zo veel na.. het praktische des te meer. Hij krijg ik zo’n klein hummeltje die sokjes aan? En zo’n ingewikkeld wit shirtje met van die touwtjes..moeten die achter of voor?

Een geleend mini wiegje zetten we op onze slaapkamer. Zo’n ding dat schommelt als je ertegen aan duwt. Heel schattig. We dachten: zo’n kleine moet je dicht bij je hebben… anders hoor ik hem misschien niet en bovendien moest hij nog 3 voedingen per nacht hebben of zo. Echt duidelijke instructies over het hoe en wat met de baby hadden we niet gekregen dus we probeerden zelf wat uit. De eerste paar dagen sliep hij vooral veel. De nachten werden onderbroken voor de voedingen. Maar we sliepen meestal gauw weer in.

Zelf had ik alleen ervaring met een baby van 3 maanden. Onze Jairo. Die kregen we toen hij 3 maanden oud was. Hij moest om de twee uur gevoed worden omdat hij ondervoed was. Er moest ook een of andere toevoeging bij in de fles. Achteraf bleek dat we de verkeerde toevoeging hadden gekocht (we konden geen Spaans lezen..), die voor volwassenen. Maar ja, het heeft wel wat opgeleverd want inmiddels in onze 9 jarige zoon op een paar centimeter na net zo groot als mij.

Maar zo’n klein en kwetsbaar mannetje van een maand is toch anders. Spannend, vooral, doe ik het goed? Krijgt hij genoeg voeding? Geef ik de juiste samenstelling. Ik was meer dan eens de tel van de schepjes kwijt als ik slaapdronken in de keuken stond om zijn flesje klaar te maken. Dan gooide ik alles maar weg om te voorkomen dat ik door de verkeerde samenstelling een golf spuug over me heen zou krijgen en daarmee ook de echtelijke sponde zou moeten verschonen in het holst van de nacht.

Pfff, die nachten vielen niet mee, maar het hoorde erbij. Iedere papa en mama heeft dat de eerste periode. Dus niet zeuren…De eerste week hield zijn grote broer van vier ons ook behoorlijk uit de slaap. Een paar keer per nacht rende hij in paniek de trap af en schreeuwde: ‘tio’, ‘tio’ (oom)!!!…. Slaperig als we waren vermoeden we het ergste: huis in brand? Bed in elkaar gezakt? Of..? Ontreddering, onbegrip, verdriet, paniek…. Ach, hij had ook geen idee waar hij was beland en waarom. Te klein om dit tragedie te doorgronden. Vandaar ook dat hij elke ochtend samen met zijn zusje, hand in hand op de porch voor het huis zat:  ‘nee, wacht maar, mama komt zo terug, echt waar…’  ‘wacht maar…’wacht maar’. Als we hem er niet weghaalden en probeerden duidelijk te maken dat mama echt voorlopig niet zou komen, dan zou hij er uren blijven zitten. Starend in de richting van waar zijn moeder was vertrokken.

Maar goed, slapeloze nachten dus…. En toen na een week werd Dishon ziek, heel ziek. Bijna 40 graden koorts, hij maakte spastische bewegingen en zijn lichaampje trilde hevig. ‘Dit is niet goed, dit past niet bij een baby’tje van 1 maand’, dacht ik. Op mijn buik is hij die nacht in slaap gevallen na veel huilen. En de volgende morgen ben ik meteen met hem naar de poli van het ziekenhuis gereden.
Daar vertelde ik iets over zijn achtergrond. Moeder had drugs gebruikt gedurende de zwangerschap en ook nog borstvoeding gegeven. Hij moest onmiddellijk worden opgenomen. Onttrekkingverschijnselen, diagnose: dit kleine mannetje was aan het afkicken.
Een week heeft hij in het ziekenhuis gelegen en zo veel als ik kon zat ik bij zijn bedje. Terwijl Albertine en Ane Marten thuis de boel runden.

Hij huilde veel vertelde de zuster, vooral in de nachten. Een minihangmatje, trekpopjes met die overbekende zoete melodietjes, een of ander bijzonder kussen, inzwachtelen.. alles probeerden ze om hem zo rustig mogelijk te houden. Op aandringen van ons is hij na een week naar huis gekomen. We moesten een lijst bijhouden van de verschijnselen die hij had en daarbij een score noteren. En naar aanleiding daarvan de dosering aanpassen. We dienden hem een anti-epilepticum toe wat veel wordt gebruikt bij afkicken.
Uiteindelijk hebben we er bijna 7 maanden over gedaan. Heel, heel langzaam hebben we het medicijn afgebouwd en ging het beter met hem. Heel wat tijd heb ik met hem doorgebracht in mijn armen terwijl hij zijn best deed om zich daar aan te ontwringen. Rusteloos, schreeuwend of misschien wel agressief. Ik duwde Dishon zo lang ik kon in een foetus houding terug in mijn armen en probeerden met muziek hem rustiger te krijgen. ‘Ik ben de Heer die jouw eens schiep, in je moeder je tot leven riep…’ Hmm, verwarrende tekst… maar toch het gaf hem rust… na 15 minuten gaf hij zich vaak over en viel in een korte, diepe slaap.

Dat is nu bijna twee jaar geleden, ik ben het niet vergeten…natuurlijk vergeet je zoiets niet. Een nieuwe fase is aangebroken… zoete melodietjes, zachtjes wiegen, liggen op je buik, teder en zacht…. Nee, nu gaat het anders….Dishon blijf af, kom hier, Nee, leg die stiften weg…éh, éh… neehee, niet van de porch… Disón…laat los die haren van je zusje…Hee….zet terug die Tupperware… Nee, je kunt nog niet knippen…waar heb je die schaar vandaag?  Niet slaan! Niet doen, nee, hou ophop!……kom van die trap af!

Verschijnselen van iets anders…we hoeven er niet voor naar het ziekenhuis, deze diagnose kunnen we zelf stellen….een gewone peuter……. geen zoet melodietje is daar tegen opgewassen, hij staat nu te swingen op weet ik wat voor herrie….wiegen in mijn armen? Pfff, hoe kan ik het snelst van mama’s haren een enorme warboel maken… leuk hoor, bij mama zitten maar liever toch klimmen over de bank of alle boekjes uit de kinderspeelhoek kast kiepen.

Wow: een gewone peuter…..vermoeiend….gewone peuter….heel vermoeiend.
Het is ook nooit goed.

Maar hij is wel lief hoor…..heel lief. En ik gebruik de juiste dosering: 10 tegen 1. Ik zet tegen 1 negatieve uiting of correctie van mij, 10 positieve…. Dat moet, zeggen ze…en ik doe het echt….zeker…absoluut…ongetwijfeld…

Althans, ik denk het… of.. het komt er heel dicht in de buurt in ieder geval…misschien 9 ½  of zo….nou ja, als ik eerlijk ben….misschien zijn het er 9…of 8… of..

Okay, daar faal ik dan in. Dat geef ik wel toe. Maar ik heb geen spastische bewegingen, of trillingen. Nou ja, wel een beetje… soms, als ik boos ben, ook schreeuw ik…heel soms hoor…als ik het idee heb dat die bananen in de weg zitten…

De diagnose van bovenstaande verschijnselen?…gewoon…. een mama. En de behandeling? 10 tegen 1…

POSTED: 18.10. 2007, 21:57 (3)