Free to be me

Auteur: Mark Spaargaren

Hoe help je je eigen kinderen, maar ook de kinderen van Meant to Shine en andere kinderen en volwassenen, met wie je werkt of leeft om echt zichzelf te zijn? Volgens de visie van de stichting willen we kinderen laten schijnen, tot hun recht laten komen. Maar hoe doe je dat?

Hoe bepaal je het speelveld waarbinnen de opvoeding plaatsvindt? Kinderen moeten hun eigen weg weten te vinden, maar zijn er grenzen, en zo ja, wie bepaalt waar die liggen? Mijns inziens zijn er meerdere mogelijkheden. Je hebt te kleine speelvelden, waarbij het kind weinig keuzevrijheid heeft en eigenlijk wordt geleefd. Dit kan gemakkelijk tot rebellie leiden. Dan heb je te grote speelvelden waar structuur ontbreekt. Dit kan leiden tot angst en onzekerheid. Dan heb je nog de weinig konsekwente opvoeders die dan een groot speelveld geven, en dan weer opeens heel strak worden.

We willen  natuurlijk graag dat onze kinderen de unieke kinderen worden die ze bedoeld zijn om te worden. Maar wat als kinderen keuzes maken waar je het zelf niet mee eens bent of waar je niet mee kunt leven? Kan je een kind je eigen waarheid opleggen zonder zijn eigenheid te smoren? Of geeft het aanbrengen van grenzen juist een belangrijke basis voor en richtingaan het leven? Hoe ver moet je daar in gaan? Is het iets wat pas in de tiener jaren gaat gelden, of al veel eerder? Hoe stimuleer je de eigenheid van een kind, zijn of haar eigen ideeën en initiatieven? 

Dit zijn vragen waar ik zelf tegenaan loop in het opvoeden van onze eigen kinderen, maar ook in het opvoeden van iemand anders zijn/haar kinderen zoals dat gebeurd bij Promise en Embrace, is dit eenmogelijk spanningsveld.

Ik ben benieuwd of we hier met elkaar over deze vraag kunnen nadenken. Alle reacties zijn welkom!!

POSTED: 12.05. 2009, 06:51 (2)

Reacties:

  1. david

    mei 12, 07:02#

    De speelveld waar ik me bevind is een veld waar dingen thuis gebeuren die konsekwenties hebben op de rest van de familie. Geen extreme dingen hoor! maar kinder foutjes, cookies pikken, kamer niet opruimen, mee helpen in huis… pfff noem het maar op heel veel kleine dingen die op den duur mijn genadevolle gezindheid wegroven. Ik heb gemerkt dat als ik kies om tijd met de kinderen door te brengen (maar dan echte "quality time"), dan werkt dat als verse olie in de familie motorhuis; alles loopt een stuk soepeler, en dan hoeft ik minder op te treden.
    Liefde bewijzen door aandacht te geven doet heel wat. Maar dat lijkt me een stuk lastiger in z’n groot huisgezin

  2. MM

    mei 12, 17:44#

    Daar heb je helemaal gelijk in David. Ik doel op je laatste opmerking. Dat is lastig. Het gevaar is denk ik dat je het speelveld te klein houdt om alles, met veel kids, onder controle te houden. Of je maakt het speelveld te groot omdat dat toch niet lukt waardoor kids elkaar gaan opvoeden of te veel vrijheid krijgen. Liefde en aandacht geven is niet het moeilijkste denk ik. Maar de juiste portie voor het individuele kind. Dan komt het neer op luisteren naar je kind en het ook verstaan. Hoe meer kids hoe lastiger denk ik! Neemt niet weg dat de atmosfeer binnen het gezin wel gezellig en goed kan zijn. Maar is dat dan genoeg?

Op dit artikel kan niet gereageerd worden.

Categoriën