Afscheid

Auteur: Mirjam de Vries

“Ze eten geen vlees he?”

“Nee echt niet?”

“Nee, nou ja een beetje gehakt en kip maar verder…”

“Oh ja? Dat is mijn schuld dan!”

Ely en Lisandro wonen inmiddels weer bij hun moeder en ze willen het vlees niet eten. En dat is mijn schuld. Ik ben namelijk vegetariër, al ongeveer 22 jaar, en heel vroeger wilde ik ook geen vlees klaarmaken. Voor niemand niet, zelfs niet voor de koningin (als ze me zou vragen dan he). Nu doe ik dat wel. Dat vind ik erg goed van mezelf. Het ruikt lekker als het gebakken is maar voor die tijd…! Die bloederige hompen dood dier. En als ik het klaarmaak dan maak ik niet zoveel. Bij de gemiddelde Curaçaoënaar is de verhouding: vlees, rijst en dan een hele tijd niets en dan de groenten (in de orde van grote van twee stukjes biet). Bij mij is dat: groenten, rijst en dan een hele tijd niets en dan een heel klein beetje vlees.

Ik zie dat de kinderen bij ons nu ook anders eten. Ely en Lisandro komen elke week spelen (uit school) en dan eten ze mee. Ze eten minder en Ely vist. In haar bord. Ze neemt drie korreltjes rijst per hap en ze eet bijna geen groenten. Ze had alle macaroni opgegeten en de groenten netjes op het randje laten liggen. En dat was een hele berg. Bij mijn macaroni kun je je afvragen of het een groenteschotel met pasta is of pasta met groenten. Ze heeft het trouwens wel opgegeten hoor.

Ik hoor het je zeggen: “Waar gaat dit over? Na drie jaar afscheid van twee kinderen en dan gaat het over het eten.” Ach, het zijn juist die kleine dingen. Ik was bijvoorbeeld elke keer hun trommeltjes en thermosflesjes af. Alsof moeder dat zelf niet kan. En de laatste keer was ik in de verleiding om hun schooluniformen te wassen. Maar ik zou het boeltje niet op tijd droog krijgen. Dus heb ik de kleertjes weer uit de wasmachine geplukt, netjes opgevouwen en in hun tassen gedaan. En als ze weer naar huis gaan wil ik altijd iets meegeven. Ik weet ook niet waarom. Ik heb het pas 1 keer gedaan hoor, een pakje thee, tomaten en een fles frisdrank. Dat voelt gewoon goed.

Ik weet ook niet hoe je het anders verwerkt. Of wat ‘het’ nu precies is. Geen mama meer van deze kinderen. Loslaten en overdragen. Het voelt of er ook een beetje van mezelf meegegaan is.

Wanneer ze komen spelen dan lijkt er niks veranderd: “Hallo mama, hoe gaat het? Ik heb gekleurd op school en mijn vriendje was jarig en……” Niks veranderd. En toch is alles anders. Anders is goed, anders is zoals het hoort te zijn. Anders is die andere mama die zo hard heeft geknokt om weer mama te mogen en kunnen zijn. En die mama mag trots zijn.

Lieve mama: je verdient een medaille, van goud. Je hebt jezelf gezocht en ik denk ook gevonden. Je hebt jezelf en je kinderen waardevol gevonden om voor te vechten. Je hebt de moed gehad om de zorg voor je kinderen uit handen te geven. Ik mocht mama voor je kinderen zijn. Ik heb een beetje van mezelf bij hen achtergelaten, een beetje maar. Er is genoeg ruimte nog over, er is altijd ruimte voor je geweest. Nu mama is het aan jou….geef ze alles…geef jezelf, wees mama zoals je nog nooit mama bent geweest.

Mirjam, februari 2009

POSTED: 07.02. 2009, 01:07 (4)